|
In de serie Eens Gered, Altijd Gered hebben we de meeste Bijbelteksten die bezwaren op lijken te werpen tegen deze doctrine, nu denk ik wel besproken. Toch zijn er nog steeds teksten waarin bepaalde voorwaarden lijken te staan voor onze redding, anders dan slechts te geloven in Zijn genade die dankzij Jezus' offer voor iedereen beschikbaar is. Vandaag zullen we kijken naar het argument dat soms door bepaalde evangelische christenen opgeworpen wordt: Dat je eerst gedoopt moet zijn met de Heilige Geest om zeker te weten dat je gered bent. We hebben een uitvloeisel van dit idee (tongentaal) al eens behandeld, maar ik denk niet dat dat artikel compleet is zonder dit artikel. Klopt dit idee namelijk wel? Is er behalve een doop met water nog een aparte doop met de Geest nodig? De Bijbel lijkt daar wél heel duidelijk over te spreken. Laten we schrift met schrift vergelijken en een helderder beeld krijgen van wat er met deze term bedoeld wordt.
Water Er worden in het vers waarmee we het artikel openden dus geen twee, maar drie dopen genoemd, waarbij de laatste twee gescheiden worden door het woordje "en". Dit wordt soms over het hoofd gezien door pinksterchristenen. De doop van water, die Johannes destijds deed, was een doop van bekering. Jezus was nog niet gestorven, dus dit kon onmogelijk de doop zijn waarmee wij volwassenen nu dopen op basis van hun geloof in Jezus' offer. Zijn plan was op dat moment nog geheim, en dat was ook de bedoeling, stelt Paulus heel duidelijk in 1 Korinthe 2:7-8. De doop met de Geest waarnaar Johannes verwees, is echter de doop die wij nu krijgen op het moment dat we ondergedompeld worden. Johannes lijkt zijn toehoorders dus voor een keuze te stellen: Wil je gedoopt worden met de Geest, of door het vuur van eeuwig oordeel? Het was dan ook een directe reactie op de aanwezige farizeeërs (Matth. 3:7). Toch is hiermee de kous voor velen nog niet af. Want hoe zit het dan met bijvoorbeeld de volgende Bijbeltekst?
Geest In de tekst hierboven lijkt heel duidelijk te spreken over twee aparte gebeurtenissen: de eerdere doop én de latere ontvangst van de Heilige Geest. Dat is verwarrend. Want hoe zit het nu? Is er nu wél of géén aparte doop met de Geest? Dr. Thomas Constable legt in zijn commentaar op Handelingen uit wat hier eigenlijk speelt. Hij wijst erop dat het boek Handelingen spreekt over de beginfase van het christendom, waar dingen niet altijd hetzelfde gaan. Hij merkt op dat de Geest in Handelingen 2 eerst spontaan kwam, waarna de doop volgde. Ook in Handelingen 9:17 zien we dat Paulus éérst door handoplegging de Geest ontvangt, en zich daarna pas laat dopen. Ook in Handelingen 10 is dit het geval. De Geest wordt in vers 44 éérst uitgestort over de mensen (dit keer zonder handoplegging), maar pas later laten Cornelius en zijn familie zich dopen (vers 47-48). Wind De Geest werkt altijd anders. Hij is een Persoon, en geen algoritme. Hij is als de wind, die waait waarheen hij wil (Joh. 3:8). Soms besluit God om dingen net anders te doen. Waarom? Het was juist in die beginperiode belangrijk om Jezus' belofte van de Geest (Joh. 14:16, 29) duidelijk visueel zichtbaar te maken, stelt Constable. Zo kon niemand ontkennen dat dít de belofte van Jezus was die uitkwam, en werd de geboorte van de gemeente duidelijk gemarkeerd. Ook wijst Constable op het feit dat Petrus in Mattheüs 16:18-19 de sleutels had gekregen van het Koninkrijk der Hemelen, waarmee hij in Handelingen 2 allereerst de deur voor 3000 joden mocht openen, vervolgens ook voor de Samaritanen (Handelingen 8) en ten slotte de heidenen (Handelingen 10). De visuele manifestatie van de Geest was daar een autorisatie dat Híj de gezonden apostel was. Visuele manifestaties gebeurden echter lang niet altijd in het boek Handelingen. Zo lezen we niets over zichtbare tekenen bij de eerste 3000 dopelingen, of bijvoorbeeld de kamerling uit Handelingen 8. "Één Heere, één geloof, één doop," (Efeze 4:5, HSV) Norm Constable wijst erop dat we dit incident in Samaria dus niet als normatief moeten zien, hoewel het wel vaker voorkwam (Handelingen 19:1-7). Met andere woorden: Wat er gebeurde in Handelingen 8 is niet de norm, maar een uitzondering, en die is goed te verklaren. De geloofsdoop met water en het ontvangen van de Heilige Geest gaan echter altijd samen. Of het ontvangen van de Geest nu éérst komt, of later, is minder relevant. In Handelingen 10 kwam de ontvangst van de Geest éérst, in Handelingen 8 pas later. Over het algemeen zit er echter niet veel tijd tussen. En in feite zijn ze zó intrinsiek met elkaar verbonden dat er in feite maar één doop is, zoals Paulus in de tekst hierboven zo kernachtig verwoordt. En daarmee blijft de belofte ook intact: Wie gedoopt zal zijn, zál de gave van de Heilige Geest ontvangen (Handelingen 2:38). En dat is uiteindelijk het belangrijkste. Laten we vertrouwen op die belofte. Dopen in zichzelf is niet zaligmakend, maar het is wel verbonden met de belofte van de Heilige Geest. Gelooft u in Jezus en merkt u sindsdien misschien al dat de Geest in u werkt? Wat houdt u dan nog tegen om u te laten dopen? Laten we ook hier gehoorzaam zijn. Jezus deed het ons al voor:
Lees ook de rest van de serie:
7 Opmerkingen
Ade
20/12/2025 14:24:59
Je ontvangt de Heilige Geest toch op het moment dat je gaat geloven in wat de Here Jezus voor ons heeft gedaan aan het kruis, in het graf is geweest en uit de dood is opgestaan?
Antwoorden
Precies, daar mogen we op vertrouwen. Het hele theologische debat over de precieze volgorde is daarom irrelevant. Dat heb ik in het artikel proberen te benadrukken. Het werkt alleen maar verwarring en dwaalleer in de hand. God laat Zich niet in een theologisch algoritmisch model gieten. Daar is Hij simpelweg te groot voor. Laten we gewoon vertrouwen op Zijn beloften. Wie gelooft, ontvangt de Geest en ja, dopen is dan de logische volgende stap :)
Antwoorden
Gertjan
20/12/2025 19:34:48
Hoe zit het dan met de kinderdoop? Heb al vreselijk veel gelezen en gezocht, maar krijg het niet helder…Heb jij hier toevallig al een antwoord op?
Annet
22/12/2025 08:54:22
Ik dacht een tijd dat ik de doop met de Heilige Geest nog niet ontvangen had, omdat ik er niks van 'voelde' dat de Heilige Geest in mij woonde.
Jacquelien
20/12/2025 17:31:53
Interessant. Zelf zie ik in de Schrift een ander verband. Joden ontvingen de Heilige Geest na de doop, omdat zij eerst moesten inzien dat zij zichzelf niet konden rechtvaardigen. Zij moesten hun zondige natuur erkennen en bewust breken met hun vertrouwen op de wet en het oude verbond als weg tot gerechtigheid, om zich volledig aan Christus te verbinden. Daar diende ook de doop van Johannes voor. Veel Joden wisten theologisch wel dat zij de wet niet volmaakt konden houden, maar zij vertrouwden er nog steeds op als verbond en identiteit. De doop was daarom geen extra informatie, maar een publieke, onomkeerbare breuk met dat oude vertrouwen.
Antwoorden
Josias Wouthuyzen
22/12/2025 15:55:04
Dames en Heren,
Antwoorden
Josias Wouthuyzen
22/12/2025 15:59:52
Dames en Heren,
Antwoorden
Je opmerking wordt geplaatst nadat deze is goedgekeurd.
Laat een antwoord achter. |
Categorieën
Alles
Archieven
December 2025
|