Karikaturen van het Christendom

Een non die aangevallen wordt in Jeruzalem en een Amerikaanse vlogger die gearresteerd wordt nadat hij probeerde een zwarte Amerikaan dood te schieten. Wat hebben deze twee zaken met elkaar gemeen? Zo op het oog niets. Toch zit er in beide kwesties een diepere laag die hen verbindt. Beide gebeurtenissen hebben plaats kunnen vinden doordat christenen ooit een verkeerde afslag hebben genomen. De één natuurlijk recenter dan de andere. Laat me dat uitleggen.

"Een nieuw gebod geef Ik u, namelijk dat u elkaar liefhebt; zoals Ik u liefgehad heb, moet u ook elkaar liefhebben. Hierdoor zullen allen inzien dat u Mijn discipelen bent: als u liefde onder elkaar hebt." (Johannes 13:34-35, HSV)

Non
De gebeurtenis van de non die door een Jood werd mishandeld leek religieus gemotiveerd te zijn, stelt The Times of Israel in het eerder gelinkte artikel. In de video hiernaast bespreken de christelijke pastor Tom Hughes en de rabbijn Pesach Wolicki wat hier precies achter zit. Wolicki stelt dat Joden over het algemeen een positief beeld hebben van christenen nu, maar dat er nog wel oud zeer zit bij een wat minder goed geïnformeerd deel van de orthodoxe Joden.

Oud zeer
In de middeleeuwen heeft de katholieke kerk veel Joden zeer slecht behandeld en er vele duizenden vermoord. In de eerste kruistocht, maar ook voorafgaand aan de derde kruistocht en tijdens de Spaanse Inquisitie. En deze incidenten staan niet op zichzelf, want er zijn nog veel meer voorbeelden te noemen. Waar is het precies misgegaan? Waar leerde Jezus christenen om Joden te vermoorden? Nergens natuurlijk. Het probleem is dat de kerk en de politieke macht onder de vlag van katholicisme te veel samensmolten. Hierdoor konden zulke extreme ideeën postvatten en is er een karikatuur ontstaan van hoe het christendom zou moeten zijn. En daarmee kom ik dan ook bij mijn tweede voorbeeld.

Chud
Al tierend loopt de "christen" Chud the Builder door de straten van Clarksville, Tennessee. Ik zet dat even tussen aanhalingstekens, want ondanks dat hij zichzelf een christen noemt, blijkt uit niets dat hij ook daadwerkelijk een christen is. Hij scheldt zwarte mensen uit en probeert zo confrontaties uit te lokken voor likes op sociale media. Chud heeft een schrikbarend hoog aantal volgers en ook andere vloggers doen hetzelfde, waarbij ze zich verschuilen achter het woord "christendom". Hoe kan dat?

Vlog
Jon McCray van het YouTubekanaal Whaddo You Meme legt uit hoe dit kon gebeuren. Chud, die tot een paar jaar geleden eigenlijk gewoon als Dalton Eatherly door het leven ging, werd ontslagen nadat hij naar eigen zeggen iemand voor de grap een neger noemde. Dit bleek het startschot te zijn voor zijn acties. Beïnvloed door de evenzo racistische en katholieke vlogger Nick Fuentes, keerde hij naar eigen zeggen weer terug naar het "christendom". Deze laatste heeft het instituut "kerk" eigenlijk helemaal laten samensmelten met extreemrechtse ideeën, waardoor de lijnen tussen wat Jezus écht leerde en wat mensen ná Hem leerden, blurry zijn geworden. Voor ons zullen die lijnen vermoedelijk wel redelijk scherp zijn, maar laten we het voorbeeld eens breder trekken. Hoe zit het namelijk met onszelf?

Politiek
Christenen zouden zich naar mijn mening niet teveel met politiek moeten bemoeien. Hoewel het wel degelijk een kans kan zijn om het zout en het licht van de aarde te zijn, is het ook een risico. Beïnvloeding werkt namelijk twee kanten op. Beïnvloeden wij de wereld, of beïnvloedt de wereld ons? Politieke agenda's staan vaak onder grote druk, en het doen van stille tijd schiet er vermoedelijk vaak bij in bij veel christenpolitici. Maar dan heb ik het alleen nog maar over christenen in de frontlinie van de politiek. Hoe zit het namelijk met hun volgelingen? Ik ben zelf opgegroeid in een calvinistisch bolwerk, waar christendom veelal gepaard ging met racisme en vaak goedgepraat werd door bijvoorbeeld te wijzen op misdaadcijfers onder mensen met een kleurtje. Anderzijds zien we soms ook dat sommige extreemlinkse christenen wel erg veel bezig zijn met genderidentiteit of het klimaat.

Verdeel en heers
Ik voel de emoties van sommige lezers al bijna door deze kant van het scherm kruipen, maar ik wil hierin nu geen specifieke stelling nemen. Dat is namelijk precies de bedoeling van satan. Verdeel en heers. Hij wil christenen verdelen in zwart en wit. In conservatief en progressief. In links en rechts. Niet dat verdeling altijd slecht is overigens. Jezus gaf zelf ook aan dat Hij kwam om te verdelen, maar langs een andere maatstaf (Matth. 10:34-35). Satans meetpunten centreren zich rondom specifieke (politieke) thema's, terwijl Jezus ons wijst op Zichzelf, Zijn woord en Zijn liefde. Liefde die niets te maken heeft met iemands huidskleur of welke smaak zonde we hebben. 

"Blijf in Mij, en Ik in u. Zoals de rank geen vrucht kan dragen uit zichzelf, als zij niet in de wijnstok blijft, zo ook u niet, als u niet in Mij blijft." (Johannes 15:4, HSV)

Smaak
Begrijp me immers goed, elke zonde is verkeerd en moet benoemd worden. De waarheid is echter dat wij christenen allemaal een andere smaak zonde hebben. De ene heeft problemen met roddelen, de ander met seksualiteit en weer een ander met hebzucht. In plaats van uit een ivoren toren naar elkaar te wijzen, zou compassie voor elkaar meer op zijn plaats zijn. Hoewel het absoluut goed is om slechte dingen te veroordelen, is het niet goed als we dat doen terwijl we zelf ook genoeg worstelingen hebben. Dan zijn we immers net als de persoon met de balk in het oog die probeert een splinter uit het oog van de ander te halen (Matth. 7:1-6). Slaan we op dat moment een arm om de ander heen, en proberen we hem of haar écht vanuit liefde te helpen om bepaalde zonden te overwinnen? 

Onbalans
Natuurlijk wil ik het belang van waarheid geen geweld aandoen, maar die moet altijd in samenspel met liefde gaan. Christenen staan er soms wel een beetje om bekend om de moraalridder uit te hangen. En dan heb ik het over het hele spectrum: links, rechts en zelfs het politieke midden. Dat wekt meestal aversie op. We bewapenen ons daarbij met specifieke Bijbelverzen, maar laten andere verzen daarbij buiten beschouwing. Liefde en waarheid zouden altijd in een goede verhouding tot elkaar moeten staan. Verschuift de balans teveel naar waarheid, dan is er het risico dat we te koud en hard worden. Verschuift de balans teveel naar liefde, dan bestaat het risico dat we te tolerant worden en bepaalde zonden niet meer durven te benoemen. Dit waren precies de valkuilen voor de gemeenten van respectievelijk Efeze en Laodicea (Openbaring 2 en 3).

"Want wij zijn voor God een aangename geur van Christus, onder hen die zalig worden en onder hen die verloren gaan." (2 Korinthe 2:15, HSV)

Beelddrager
We zijn als wedergeboren christenen als het goed is allemaal beelddragers van Christus. Welk beeld van Christus en het christendom laten we aan anderen zien? Verspreiden we een aangename geur, die maakt dat anderen geïnteresseerd worden in Jezus en zich misschien wel bekeren? We kunnen van Jezus' reactie op Zijn omgeving veel leren. Hij benaderde berouwvolle zondaren altijd met compassie, maar had een hekel aan de zelfingenomen trotse geestelijke elite, de moraalridders van die tijd: de farizeeërs en de Schriftgeleerden. Hoe reageren wij op onze omgeving? Ik geloof dat we, indien wij als christenen op deze manier in de juiste verhouding van liefde en waarheid proberen te leven, veel effectievere ambassadeurs voor Christus zijn dan wanneer we ons laten aanjagen door politieke agenda's.

"Laat uw licht zo schijnen voor de mensen, dat zij uw goede werken zien en uw Vader, Die in de hemelen is, verheerlijken." (Mattheüs 5:16, HSV)