Mattheüs 24: Opname of Wederkomst? (Deel II)

Twee weken geleden maakten we een start met een tweeluik over Mattheüs 24. In dit laatste deel zullen we kijken naar argumenten waarom we dé opname niet in dit hoofdstuk kunnen vinden. Dat klinkt misschien gek uit de mond van een pretribber, maar toch is het onontkoombaar. Indien u het eerste deel gemist hebt, kunt u die hier teruglezen. We pakken de draad weer op waar we gebleven waren.

"Dan zullen er twee op de akker zijn; de één zal aangenomen en de ander zal achtergelaten worden." (Mattheüs 24:40, HSV)

Paralambano
In het vers hierboven zien we duidelijk dat er iemand achtergelaten wordt, en dat de andere persoon "aangenomen" wordt. Veel andere vertalingen schrijven hier "meegenomen", maar nergens staat dat de ander wordt "opgenomen". Er wordt dan ook een ander Grieks woord gebruikt dan Paulus doet in 1 Thessalonicenzen 4. Hij gebruikt in die zendbrief het werkwoord harpazo, maar Mattheüs omschrijft dit gebeuren met het Griekse paralambano. Waar harpazo heel duidelijk het idee van een plotselinge reddingsactie communiceert, draagt paralambano dat idee niet per se met zich mee. Wat gebeurt hier dan eigenlijk wél? Om een beetje context te krijgen, is het daarom belangrijk om de voorgaande verzen in overweging te nemen:

" 37. Zoals de dagen van Noach waren, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn. 38. Want zoals ze bezig waren in de dagen voor de zondvloed met eten, drinken, trouwen en ten huwelijk geven, tot op de dag waarop Noach de ark binnenging, 39. en het niet merkten, totdat de zondvloed kwam en hen allen wegnam, zo zal ook de komst van de Zoon des mensen zijn." (Mattheüs 24:37-39, HSV)

Noach
De wegname hier wordt vergeleken met de zondvloed in de tijd van Noach. Interessant detail is dat het juist de slechte mensen zijn die worden weggenomen bij de vloed. Laat dit eens op u inwerken. Dat kan dan toch nooit de opname zijn? Dat is niet logisch. Het feit dat de HSV dit vertaalt met "aangenomen" is dan ook misleidend, hoewel dit vast met de beste bedoelingen is gedaan. Onbewust zetten zij mensen hiermee op het verkeerde spoor. Paralambano is een neutrale term, die simpelweg wegnemen betekent. Hoewel de term in Johannes 14 wel degelijk gebruikt wordt in relatie tot de opname, betekent het niet automatisch dat het altijd iets positiefs is. Zo wordt de term ook in Mattheüs 4:5 en 4:8 gebruikt om te beschrijven hoe satan Jezus "meeneemt", in Mattheüs 12:45 gebruikt voor hoe een boze geest 7 veel ergere geesten met zich meeneemt en in Mattheüs 27:27 gebruikt voor de soldaten die Jezus "meenemen". Met andere woorden: het refereert dus niet áltijd naar dé opname.

" 30. Laat ze allebei samen tot de oogst opgroeien, en in de oogsttijd zal ik tegen de maaiers zeggen: Verzamel eerst het onkruid en bind het in bossen om het te verbranden, maar breng de tarwe bijeen in mijn schuur. 40. Zoals dan het onkruid verzameld en met vuur verbrand wordt, zo zal het ook zijn bij de voleinding van deze wereld: 41. de Zoon des mensen zal Zijn engelen uitzenden, en zij zullen uit Zijn Koninkrijk verzamelen alle struikelblokken, en hen die de wetteloosheid doen, 42. en zij zullen hen in de vurige oven werpen; daar zal gejammer zijn en tandengeknars. 43. Dan zullen de rechtvaardigen stralen als de zon, in het Koninkrijk van hun Vader. Wie oren heeft om te horen, laat hij horen." (Mat. 13:30, 40-43, HSV)

Oogst
"Maar nu weet ik nog niet wat er nu eigenlijk wél gebeurt," zegt u misschien. Een terechte vraag. Blijven de goeien achter en worden de slechten meegenomen? Daar lijkt het wel op. We zien dit idee ook elders in de Bijbel. Kijk bijvoorbeeld naar de verzen hierboven, die ook over de voleinding van de wereld gaan. Merk op dat het onkruid hier als éérste verzameld wordt, en dat de tarwe daarna bijeengebracht wordt in de schuur. Mattheüs 24 echoot deze ideeën ook heel duidelijk, zoals we de vorige keer al ontdekten. We zagen toen dat de engelen het gelovige volk Israël (de uitverkorenen) uit alle vier windstreken verzamelde, maar pas ná de gieren uit vers 28 (ref. Op. 19:17-21). In Mattheüs 25 zien we vervolgens dat zij het koninkrijk (vergelijk dit met de schuur uit Mattheüs 13) mogen betreden. Ook dit hoofdstuk is nog steeds onderdeel van diezelfde rede op de Olijfberg, dus kan niet los gezien worden van Mattheüs 24. De mensen die dus worden "meegenomen" zijn dus feitelijk het onkruid, ofwel de slechteriken. Er is een duidelijke schifting van de goeden van de kwaden. Het kaf wordt van het koren gescheiden. De schapen van de bokken.

" 15. En uit Zijn mond kwam een scherp zwaard, opdat Hij daarmee de heidenvolken zou slaan. En Hij zal hen hoeden met een ijzeren staf. En Hij treedt de wijnpersbak van de wijn van de grimmige toorn van de almachtige God. 17. En ik zag één engel dicht bij de zon staan, en hij riep met luide stem naar alle vogels die hoog aan de hemel vlogen: Kom en verzamel u voor het avondmaal van de grote God, 18. om te eten vlees van koningen, en vlees van oversten over duizend, en vlees van machtigen, en vlees van paarden en van hen die daarop zitten, en vlees van alle vrijen en van slaven, kleinen en groten. 19. En ik zag het beest en de koningen van de aarde en hun legers bijeenverzameld om oorlog te voeren tegen Hem Die op het paard zat, en tegen Zijn leger. 20. En het beest werd gegrepen, en met hem de valse profeet, die in zijn tegenwoordigheid de tekenen gedaan had, waardoor hij hen misleid had die het merkteken van het beest ontvangen hadden en die zijn beeld aanbeden hadden. Deze twee werden levend geworpen in de poel van vuur, die van zwavel brandt. 21. En de overigen werden gedood met het zwaard van Hem Die op het paard zat, namelijk het zwaard dat uit Zijn mond kwam. En alle vogels werden verzadigd met hun vlees." (Openbaring 19:15, 17-21, HSV)

Koninkrijk
Misschien bent u nog niet overtuigd. Overweeg dan de volgorde van Openbaring 19 en 20. In de verzen hierboven ziet u heel duidelijk dat er telkens wordt gesproken over "verzamelen", "grijpen", oordeel, dood en uiteindelijk zelfs verbranding. In het hoofdstuk erna zien we hoe de rest van de mensen het koninkrijk mogen betreden. Hoewel de woordbeelden soms anders zijn, is het globale idee hetzelfde: de slechten worden eerst verzameld en gestraft, en de goeien blijven over om het koninkrijk binnen te gaan.

"Er zullen twee vrouwen malen met de molen; de één zal aangenomen en de ander zal achtergelaten worden." (Mattheüs 24:41, HSV)

Rust
Het grootste obstakel voor veel pretribbers is dat er in dit tekstgedeelte juist gesproken lijkt te worden over een relatieve rust waarin deze "wegname" plaatsvindt. Wanneer we dat tegenover de laatste hoofdstukken van het boek Openbaring zetten, ontstaat toch een heel ander beeld. Ik bedoel, het wordt specifiek vergeleken met de tijd van Noach waarin gegeten en gedronken werd, en waarin er huwelijksfeesten werden gegeven. Typische dingen die mensen in hun vrije tijd doen. Ook lijkt de dagelijkse sleur gewoon door te gaan; vergelijk het malen op de molen met onze werkweek. Het leven gaat immers altijd door. Is dat dan niet juist een perfecte scene voor de opname? Dat lijkt inderdaad wel zo, maar toch kunnen we de eerdere ontdekkingen niet negeren. Hoe zit het nu dan allemaal? Hoe moeten we deze "tegenstrijdigheden" met elkaar verzoenen?

Onverschilligheid
Het idee dat Jezus hier wil communiceren is niet zozeer dat er rust is, maar vooral dat men er totaal niet mee bezig is dat Jezus terugkomt en zijn oordeel negeert. Onverschilligheid is de bindende factor, niet zozeer vrede. Overigens functioneren samenlevingen ook gewoon tijdens een oorlog of andere calamiteit, hoewel dat natuurlijk wel met de nodige uitdagingen gaat. Kijk naar de oorlog in Oekraïne. Hoewel de Russen hen bijna elke dag bestoken, heeft de landbouw "slechts" 20% minder productie. Bovendien zien we ook in het boek Openbaring (9:20-21, 16:9-11) dat mensen hun levensstijl niet wilden opgeven, ongeacht de steeds ernstigere oordelen die over hen kwamen. 

Opname
Nogmaals, ik geloof zeker dat er een opname komt, maar geef enkel aan dat we die niet in Mattheüs 24 kunnen vinden. We zien de opname heel duidelijk in 1 Thessalonicenzen 4, maar ook op andere plekken in het Nieuwe Testament. Wanneer we echter een opname in Mattheüs 24 forceren, wordt het een inconsequente theologische ratjetoe. Helaas zie ik teveel pretribbers die zich in allerlei bochten blijven wringen om dat idee tóch te blijven verdedigen, ook al zorgt dat weer voor allerlei nieuwe eschatologische problemen. Hoe verklaar je dan immers het vergelijk met de zondvloed, die juist de slechten wegnam? En hoe leg je dan uit dat Paulus een geheimenis verklapte in 1 Korinthe 15, als Jezus dit allang en breed had geïntroduceerd in Mattheüs 24? Waarom zou Jezus Zich in Zijn relaas aan de Joden opeens richten tot de christenen uit de heidenen? De kerk was nog niet eens geboren op dat moment. Nee, we zullen deze rede op de Olijfberg moeten lezen zoals hij bedoeld is: aan de Joden, die voor een groot deel helaas door de grote verdrukking zullen moeten gaan. Wij daarentegen, zullen als wedergeboren christenen uit de heidenen (hoewel er gelukkig ook enkele Messiaanse Joden tussen zitten) naar Jezus in de hemel worden opgenomen voordat de hel letterlijk losbreekt.

"En de overige mensen, die niet door deze plagen werden gedood, bekeerden zich niet van de werken van hun handen; zij bleven de demonen aanbiddenen de gouden, zilveren, koperen, stenen en houten afgoden, die niet kunnen zien, horen of lopen. Ook bekeerden zij zich niet van hun moorden, hun tovenarij, hun ontucht en het plegen van diefstal." (Openbaring 9:20-21, HSV)