Mijn god gelooft in mij..?

​​U hebt ze misschien wel gezien, de borden langs de weg, een campagne van de Remonstranten. 'Mijn god gelooft in mij', of 'Mijn god kan tegen een grapje'. Dat tik ik bewust even zonder hoofdletter. Want hebben we het dan wel over dezelfde god? Als iets christelijk klinkt, betekent dit niet automatisch dat dat het ook is. De implicaties van zogenaamde christelijke teksten reiken soms verder dan je zou denken.

Als God in mij zou moeten geloven, zou Jezus' offer 2000 jaar geleden niet nodig geweest zijn. Dan zouden wij onze rechtvaardiging door onze 'werken' wel kunnen verdienen. Nee, dat is allemaal Jezus' verdienste. Als we op ons eigen kunnen zouden moeten vertrouwen, zouden we allemaal, ondergetekende incluis, van een koude kermis thuiskomen.

Maar ook onze heiliging wordt bewerkt door de Heilige Geest, niet door onszelf. Een kersverse christen of een voorbijganger die niet goed thuis is de Bijbel, kan zomaar het idee krijgen dat hij door 'goede werken' te doen, alles zelf kan verdienen. 'Vrucht dragen' uit dankbaarheid is overigens iets heel anders dan 'werken van de wet ter rechtvaardiging' doen, een verwarring die zelfs schrikbarend veel christenen maken.

Als wij door goede werken onze rechtvaardiging zouden kunnen bewerken, zouden we weinig verschillen van de andere gevestigde religies, waarbij je altijd iets moet doen om in een goed blaadje te komen bij god. Zoals in de islam, waarbij zelfs de 1e kalief Abu Bakr angstig toegaf met één voet in het paradijs te staan, maar nog steeds niet zeker te weten of hij wel goed genoeg zou zijn voor allah. Volgens de islam kun je allah niet volledig kennen en ook nooit zeker weten of je wel behouden bent.

Hoe anders is de God van het christendom! Deze God schept er behagen in als we hem vertrouwen. Hij gaat prat op Zijn beloften. Als Hij zegt dat Jezus de volledige prijs heeft betaald, de wet heeft vervuld en ons de Heilige Geest heeft gestuurd om ons te helpen, moeten we daar ook echt op vertrouwen. We hoeven niet meer te twijfelen. Dat zou een belediging zijn.

De God van het christendom is de Enige God Die alles Zelf heeft vervuld. Waarbij alles omgekeerd is. Wij hoeven niets anders te doen dan te belijden dat we verkeerd waren, ons te bekeren van onze zonden en ons over te geven aan Zijn Geest. Dit bekrachtig je met de doop; een symbool waarmee je uitdrukt dat je oude ik sterft en je jezelf volledig overgeeft aan God. Ook hier zien we weer dat het niet God is die op ónze ik vertrouwt, maar wij die op God moeten vertrouwen.

Ten slotte nog iets over de andere teksten. 'Mijn god kan tegen een grapje.' Dat hangt ervan af wat je onder een grapje verstaat. Als er een spotprent wordt gemaakt is dat duidelijk beledigend en vernederend bedoeld. Mijn God kan daar níet tegen. Een andere tekst: 'Mijn god laat zich niet kennen.' De mijne gelukkig wel :)